دنيا را بد ساخته اند......... کسي را که دوست داري،تورادوست نمي دارد. کسي که تورا دوست دارد ،تو دوستش نمي داري اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است . زندگي يعني اين.... دکتر شريعتي

هرگز به كسي نگاه نكن وقتي قصد دروغ گفتن داري.....هرگز به كسي محبت نكن وقتي قصد شكستن قلبش را داري......هرگز قلبي را قفل نكن وقتي كليدش را نداري.

یادت باشه ......يادت باشه........يادت باشه !!! و بالاخره يادت باشه که ......!!! دل تخته ســـــــــــياه نيست که هر کي اومد روش بنويسه و هر کس هم رفت بشه اسمشو پاک کرد

اگه تو پیچ و خم دلم گم شدی،به دنبال کسی نگرد ،چون به جز تو کسی تو دلم زندگی نمی کنه

آبي تر از آنيم كه بي رنگ بميريم شيشه نبوديم كه با سنگ بميريم تقصير كسي نيست كه اينگونه غريبيم شايد كه خدا خواست كه دلتنگ بميريم

با رفتنت یادم رفته چی بگم یا چی بنویسم.....

راستش یه جورایی حس تنهایی داره از پا میاندازه منو.....

یه روزایی فکر میکردم کافیست که در کنارت باشم....

اما حالا دلم میخواهد در تو ذوب شوم....حل شوم.....نیست شوم

تا هستی بیابم و هست شوم......

این نوشته ها گلایه نیستند....

فقط از سر دلتنگی نوشتم.....

به دل نگیر ....

خیلی تنهام...

خیلی

بين حقيقت و رويا يك دنيا فاصله است

دوباره كبو تر دلم در هواى آشيانه بال و پر مى زند

مرغ دلم به ياد او غمگينانه مى خواند

و شقايق چشمهايم براي نسيم رحمتش جامه مى درد

ديرى است كه درياى وجود طوفانى است وساحل مى جويد

حال غريبى است

اين بى تابى دل

مرواريد اشك بر چهره مى ريزد

و راهى براى گريختن از درياى چشم مى جويد

دل در سينه نمى گنجد

رودى است كه در جستجوى دريا مى خروشد

ذره اى است كه مى خواهد خود را به خورشيد پيوند بدهد

نمى دانم بر اين بى تابى دل چه خواهد گذشت؟

شايد هنگام رفتن است

شايد زمان جوش و خروش است

دريا صدفى در دل پرورانده است

و صدف در جستجوى پروراندۀ خويش است

دل بى قرار است ديگر درنگ جايز نيست

تير غم جانان در دل شكسته است

بايد هزار دستان را آزاد كرد

بايد سر بر اوج آسمان نهاد

آرى ديگر درنگ جايز

وقت اندك است

      بايد كارى كردكه دل آرام بگيرد

                                  بايد...

تنهایی را دوست دارم دارم زیرا بی وفا نیست

تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست

می دانم سر انجام روز فراموش شدنم را جشن می گیری

روزی که خاطرم از خاطراتت محو می شود

ودیگر نامم مثل یک آشنا

تو را به یاد شیطنت های کودکانه ی من نمی اندازد

روزی که شاید دیر و دور نباشد

و من می دانم که آن روز

روزمرگ همه ی رویاهای شیرین من است

راستی چه کودکانه بود دل سپردنم

و چه عاشقانه بو د عاشق شدنم

چشمهایم نرگس چشمهای تو را می دید

در گوشهایم لالایی نجوای تو انعکاس داشت

و قلبم فقط هرم گرمای محبت تو را حس می کرد

و لبانم جز نام تو خواندن را تردید داشت

امروز را دلخوشم به اینکه

به حرمت قلب پاک کفتران خانگی دلم را نمی شکنی

اما فردا را به چه دلخوش باشم

به چه بهانه ای بغض هایم را

از ستاره های پشت شیشه ی اتاقم پنهان کنم

همان ها که با من عاشق زمین شدند

و به مهربانی آسمان دل خوش کردند

و با من راز دل ابرها را در گوش باد زمزمه کردند

به من نگاه کن

نگو که از دست دلم خسته نیستی

زبان نگاهت گویا تر از کلامت دلم را به آتش می کشد

پس برای یک لحظه ی دیگر مرا مهمان پرنده ی نگاهت کن

دیدی؟

دیگر یاد من هوای دلت را بارانی نمی کند

و دیگر چشمهایت دلتنگ چشمهایم نمی شود

دیدی راست می گفتم

چه ساده بود عاشق شدنم

و چه آسانتر فراموش گشتنم

آنگاه که ضربه های تیشه زندگی را به ریشه

آرزوهایت احساس کردی

بخاطر بیاور که زیبایی شهابها از شکستن قلب

ستارگان است

توي

اين دور و زمونه

 دوتا عاشق ديوونه يكيشون

ستاره شب اون يكي دشت جنونه

  هر دوتا يه دنيا عشقن دلاشون مثل بلوره

يكيشون به جنس الماس اون يكي از جنس نوره

توي

اين دور و زمونه

 دوتا عاشق ديوونه يكيشون

ستاره شب اون يكي دشت جنونه

  هر دوتا يه دنيا عشقن دلاشون مثل بلوره

يكيشون به جنس الماس اون يكي از جنس نوره